Eikels op het fietspad

Een eikel spat onder m'n voorwiel weg en beland in de naast het fietspad gelegen sloot, een eenzame eend schrikt op en vliegt met veel kabaal weg. Ik fiets achter het Oosterenkcomplex langs de Westerveldse AA richting De Vrolijkheid. De herfst is in alle hevigheid losgebarsten getuige de prachtige herfstinten in de natuur en de talloze eikels op de weg. We zullen er nog veel tegenkomen vandaag, in meerdere hoedanigheden.

Dankzij het, te verwachten, prachtige weer op deze zaterdag hadden maar liefst 3 dames en 13 heren de moeite genomen om naar de startlocatie te komen. Een mooi aantal zo laat in het seizoen voor een 'niet clubrit'.
De route van de dag had de naam 'Koudepotentocht' gekregen maar dat bleek iets te negatief. Het werd, na een fris begin, een tocht bij alleszins behoorlijke temperaturen. Wel stond er een frisse wind uit het noordoosten die gedurende dag langzaam zou aantrekken.
Met z'n zestienen gingen we, na het traditionele bakje koffie bij Klaasje, op pad in noordelijke richting. In de eerste kilometers werden we nog gehinderd door de vele verkeerlichten in de Hessenpoort maar eenmaal buiten de Zwolse stadsgrenzen konden we lekker doorfietsen en via Ruitenveen, Nieuwleusen en Den Hulst ging het richting IJhorst. Met een snelheid van 28-30 km/h en weinig oponthoud schoot het lekker op. Alleen een plaspauze en 3 verkeerde afslagen van de voorrijders (Hennie H en Jan S) zorgde voor wat reuring in de groep, voor de rest was het in strakke cadans richting de koffie in Dwingeloo. Voor we daar aankwamen passeerden we echter eerst nog het fraaie Nationaal Park Dwingelderveld met z'n mooie vergezichten, heidevennen en bossen, Vooral mooi om doorheen te fietsen op zo'n prachtige rustige herfstochtend in oktober.

Eenmaal in Dwingelo aangekomen konden we plaatsnemen op het terras van Grand Café Hotel De Brink. Het was nog even vechten om de plekjes waar nog een streepje zonlicht door de aanwezige bomen scheen maar toen iedereen zat kon de koffie c.q.warme chocomelk en de appeltaart besteld worden.
Tijdens de pauze kwam het gesprek nog even op de eerder die week uitgereikte 'wegkapitein banden' welke door een persoon in kwestie om de bovenarm moet worden geplaatst om zo aan te geven dat diegene de wegkapitien van die dag is. Volgens hen die de band hadden gekregen zat hij nogal strak om de bovenarmen. Hennie H.besloot daarop de zijne uit te proberen en om zijn linkerarm te plaatsen. Nu heeft Hennie veel kwaliteiten maar gespierde bovenarmen horen daar niet bij en toch knelde ook bij hem de band behoorlijk. In het ergste geval heb je met zo'n band om na een dag fietsen een gehee,l eigen bloedsomloop in je arm.... en daar komt ook nog eens bij dat als, je met zo'n band bent uitgedost, je er toch een beetje bijfietst als de obergrüppenfuhrer van de fahradverrein.
Na de koffie neemt Hennie echter wel gelijk resoluut de leiding en maant ons tot vertrek. Gelukkig weet ik hem echter nog te overtuigen dat een foto met band niet mag ontbreken in het verslag;

Als we ons weer in gang hebben getrokken fietsen we weer vlotjes over de mooie paden en wegen in zuidelijke richting. Tot we op een gegeven moment op een fietspad terecht komen waarop ons in tegengestelde richting hardlopers tegemoet komen, niet één, niet twee nee vele tientallen lopen kriskras over het fietspad. Het betekend dat onze groep achter elkaar zoveel mogelijk over het midden van het fietspad moet rijden. Geen probleem, tot één van ons heel iets van z'n baan wijkt en snel weer bijstuurt, niks aan de hand zou je denken...echter één van de hardlopers is het daar niet mee eens en de idioot slaat Wilma K. op de rug en vervolgens krijg ik, net achter Wilma fietsend, ook nog eens een behoorlijke beuk op m'n bovenarm. Dit was wel de grootste eikel die we vandaag tegenkwamen, het was alleen jammer dat deze niet onder m'n voorbandje door schoot.
Voor het zelfde geld veroorzaakt deze heer een behoorlijke valpartij op het drukke fietspad met alle gevolgen van dien en dan hebben de toerfietsers het weer gedaan......

Na dit incidentje fietsen we echter weer rustig verder en terwijl de temperatuur langzaam richting de 14 a 15 graden stijgt  genieten we van een groot aantal nieuwe wegen en paden welke Ruud W. voor deze tocht heeft gevonden. Het is altijd leuk om nieuwe wegen te berijden.
Ten oosten van Meppel verlaten we Drenthe weer en via Rogat, De Wijk en de Zwarte Dennen komen we weer langzaam maar zeker in de buurt van Zwolle.
Zonder lekke banden of ander mechanisch ongemak volbrengen we uiteindelijk deze fraaie tocht die ik graag zou omdopen van Koudepotentocht in de Eikeltjestocht..
Op het zonnige terras van De Vrolijkheid genieten we nog even na met een hersteldrankje, een nootje en een door Harry T. beschikbaar gestelde snack.
Fietsen is zo'n gekke hobby nog niet.....

Een mooie fietsdag

Gisteren gingen we een dagje fietsen met de club en ik mocht er een opstel over maken.

We moesten al heel vroeg bij de brug over de IJssel zijn, maar daar hadden ze geen koffie en dat vonden heel veel niet leuk en toen gingen ze daarover zeuren op de klepsite van de website.
Ik ging dus al heel vroeg uit bed want ik moest eerst nog een boterham eten met een glas melk, want dat moet altijd van mijn moeder. Toen ging ik op de fiets en reed over de dijk naar de IJsselbrug en daar stonden al heel veel meneren en ook een mevrouw en ook de veurzitter en die mocht ook veurrijden want daar was ie veur...
En toen gingen we met we met z'n allen de rivier over fietsen en ze gingen gelijk heeeel hard en ik moest best wel flink trappen. Aan de overkant van de rivier gingen we naar de bossen, daar lagen allemaal mooie fietspaden en daar gingen we best wel hard overheen en toen kwamen we bij een asfaltweg en toen riep iemannd lek maar hij had gelogen want hij moest gewoon plassen dus was hij gewoon zelf lek en hij heette geloof ik Cor of zo. Toen ging bijna iedereen plassen behalve de mevrouw, geloof ik.
En toen gingen we weer verder, maar toen raakten we de weg kwijt want er was geen betonpad meer en toen moesten we door allemaal bospaden en er stonden allemaal andere fietsers te lachen omdat wij met de racefiets door het zand fietsten en Cor kwam nog te vallen haha
Gelukkig kwam er daarna weer een betonpad want ik vond dat helemaal niet leuk door het zand. Toen kwamen we in Harderwijk en daar hadden ze ook dolfijnen maar die hebben we niet gezien, maar wel kregen we koffie met een stuk taart en dat vonden we allemaal heel fijn en de zon scheen ook nog lekker. Ook waren er heel veel mevrouwen op een motor en Ruud zei dat ze leren pijpen hadden en dat klopte ook nog. En toen kregen we nog een kopje koffie en mocht ik de kleur van het kopje uitkiezen wat ik wel lief vond van de mevrouw met de portomonnee en toen bleek dat de koffie niet gratis was en ik zelf moest betalen aan de mevrouw, maar gelukkig had ik wel zakgeld bij me. En toen gingen we op de fiets verder want we moesten ook weer terug en toen kwamen we ook in Elburg en daar was het best wel druk maar we fietsten er gewoon dwars doorheen en kwamen toen weer op een dijk. En toen fietsen we helemaal door naar Kampen en daar gingen we weer over de rivier en op de andere dijk weer verder en er waren heel veel wandelaars daar. En toen kwamen we weer in Zwolle en ging iedereen weer naar huis en ik ook en toen ik thuis kwam was ik best wel moe en gaf ik mij zelf een glas chocloademelk met een rietje en het was best een mooie fietsdag....

Hans
55 jaar

Weerribbentocht 2015

Na een paar herfstachtige dagen en bomen die schoorvoetend hun eerste goudbruine bladeren al hadden verloren, werd ons een prima weekend beloofd door hen die er verstand van hebben. Een gaadje of 16, weinig wind en droog weer beloofden een prima fietsdag en dat was te zien aan de opkomst voor de Swolland Weerribbentocht 2015.
Meer dan 30 fietsers en fietsters verzamelden bij De Vrolijkheid om de altijd fraaie tocht richting het waterrijke noorden te doen en na het traditionele kopje koffie vooraf konden we onder leiding van Henk H. (25 km/h), Jaap L. (28 km/h) en Frens L. (32 km/h) op pad.

Al even traditioneel vertrok ik met de 28 km/h groep, die meteen de het best bezet bleek met 5 dames en 14 heren. 100% van de aanwezige dames koos er dus voor om met de 28 km/h groep mee te gaan. Ik was eigenlijk wel benieuwd wat daar dan de reden voor was; gaan die andere groepen te snel of te langzaam? Is het gewoon gezelliger in de 28 groep of zien de aanwezige mannen in de die groep er gewoon veel gesoigneerder uit dan de heren in de andere groepen. Om daar dan maar gelijk mijn visie op te geven;  langzamer of sneller fietsen kunnen die dames echt wel, dus het moet hun haast wel gaan om de gezelligheid met al die super gesoigneerde heren van de 28 km/h groep. Goed gezien dames!

Het was nog wel wat fris bij de start en been en- armstukken of bodywarmers waren geen overbodige luxe in de vroege ochtenduren.
Via Genne, Zwartewaterklooster en Zwartsluis trokken we onder de bezielende leiding van Jaap (en Hennie H.) richting het fraaie land rond St.Jansklooster en Vollenhove waar gehuchten als Kadoelen, en Heetveld alsmede fraaie boerderijen het beeld bepalen. Bij Vollenhove werden we echter een dijk opgestuurd waar de schapen de baas zijn en hun handtekening hebben achter gelaten in de vorm van ontelbare drollen. Sommige drollen reikten dermate hoog dat we er bijna bergpunten voor konden geven met voor de winnaar de 'hoopjestrui' , wit met bruine stippen.
Via Blokzijl en de onvermijdelijke dijk trokken we vervolgens de Weerribben in richting Ossenzijl. Net voor die plaats kreeg Hennie H. te maken met een lekke (voor)band die, met behulp van Toon O. vakkundig werd hersteld terwijl de rest, rustig keuvelend over koetjes en kalfjes, toekeek.

Na een minuut of 10 konden we weer verder maar, oh noodlot, een paar kilometer na Ossenzijl was het weer raak. Nu was Veronie de ongelukkige bij wie het voorbandje leeg liep. Nog voor alle lucht uit bandje verdwenen was stond Jan C. echter al paraat om als een echte held zijn diensten aan te bieden en een nieuw binnenbandje te plaatsen, geheel belangeloos.... nou ja geheel belangeloos? Het koste Veronie wel een dikke zoen op Jan z'n wang, wat ons dan weer benieuwd maakte of Toon ook zo'n dikke smakkert had gehad van Hennie??
Hoe dan ook, na al het oponthoud kregen we wel heel veel zin in koffie of iets dergelijks en gelukkig bereikten we na een kilometer of 60 Paviljoen Driewegsluis waar we ons konden laven.
De snelle groep stond al weer klaar voor vertrek toen wij het terrein opfietsten terwijl de 25km groep ook al aan de koffie zat.
Gelukkig was er nog wat appeltaart over en konden we de gebruikte calorieën weer aanvullen...

Toen we na de koffie weer op pad gingen werden we gelijk al opgehouden door een openstaande brug, iets wat ons later nog 3x zou overkomen, maar ach, het was lekker weer en nog steeds gezellig in de groep dus het wachten maakte ons niet uit.
Verder gebeurde niet heel veel opzienbarends meer gedurende de terugtocht; Jaap en Hennie fietsten lekker verder op kop, Jan S. en Arnold van B. mopperden wat achterin (eerder die dag hadden ze al de bijnamen Statler en Waldorf verdiend met hun geklaag over het te langzame tempo. Voor de niet kenners, Statler en Waldorf zijn de twee klagende mannetjes uit de Muppetshow, die vanuit hun balkon commenaar leveren op de artiesten op het podium), de dames keuvelden gezellig wat in de buik van het peloton en Jan C. en Chris v.d.W. wisselden over en weer etenswaren uit.
Zo fietsten we lekker relaxed weer richting Zwolle. Bij de Blauwe Hand werden we voor de laatste keer opgehouden door een open brug omdat een bijna onafgebroken stoet boten en bootjes vanaf de Belter naar de Beulakerwiede wilden. Wij berustten daarbij in ons lot en wachtten rustig tot we verder konden.

Nadat de brug weer gesloten was konden we uiteindelijk zonder verder oponthoud vrij rechttoe en rechtaan weer door naar Zwolle, waar we rond een uur of half drie aankwamen na een mooie fietstocht door een bijzonder mooie omgeving.
Bij De Vrolijkheid vereerden we Klaasje nog even met een bezoek en terwijl wij genoten van een welverdiend hersteldrankje met nootjes en kroepoek (?) was het wachten alleen nog op de langzame groep. Vooral Jaap was erg geintereseerd in de terugkeer van zijn Ellen die, naar later zou blijken, samen met Henk H. nog een extra stop hadden gemaakt bij De Waterlelie in Belt Schutsloot. Jaap keek erg opgelucht toen beiden aan kwamen fietsen bij De Vrolijkheid.
Zo kwam er weer een Happy End aan een dagje Toerclub Swolland.